ایران درودی هنرمند برجسته ای است که شهرتی جهانگیر دارد . کارهای نقاشی او در حدود ۵۰ بار به صورت مستقل و بیش از ۶۰ بار با دیگران در شهر های بزرگ جهان به نمایش گذاشته شده است.
ایران دَرّودی نقاش برجسته، کارگردان، نویسنده، منتقد هنری و استاد دانشگاه رشته تاریخ هنر است. درودی به عقیده برخی پیرو مکتب فراواقع‌گرایی (سورئالیسم) است.
با نوشتن کتاب « در فاصله ی دونقطه …! » به زبانی ساده سرگذشت زندگی خود را بیان کرده است. این کتاب برای اولین بار در سال ۱۳۸۱ توسط نشر نی به چاپ رسید.
این کتاب سرشار از نکته های درخشانی است که هریک نتیجه سال ها شناخت و تجربه اند. جملاتی گلچین شده از این کتاب در ادامه آمده است:

– انسانها آنچه را مهم است، از مسیر منشور دیدگان نمی نگرند بلکه با چشم دل لمس می کنند. (صفحه ۱۱ )

– یکی از مهم ترین رازهای زندگی من، زن بودن و چگونه زن بودنم است. ای کاش می توانستم به تمام زن هایی که خود را با دیگران مقایسه می کنند و خود را زشت تر یا زیباتر می یابند می گفتم: زیبا بودن هر انسانی به طرز تفکر او و معیارهای شخصی او بستگی دارد نه به ذهن و دید دیگران. بزرگترین اشتباه همین مقایسه است که عامل به هم ریختن معیارهاست. تصویری که انسان در ذهن خود از چگونگی اش می سازد به میزان اعتماد به نفس او بستگی دارد نه به چگونگی واقعیت های عینی. (صفحه ۱۳۲)

– هرگاه خود را ارزیابی می کنم، می دانم که  هیچم. اما وقتی خود را با دیگران مقایسه می کنم، پی می برم که بسیارم. ( صفحه ۱۵۶ )

– هنرمند چیزی را به کسی ثابت نمی کند. در دراز مدت ارزش و حقیقت، همیشه آشکار می شود و « زمان » عامل تعیین کننده ارزش ها و صادق ترین داورهاست. ( صفحه ۱۷۰ )

– مهربانی را جز با مهربانی نتوان طلبیدن. (صفحه ۲۸۶ )

– چقدر بی رحم اند کسانی که صورت معصومانه کودکان را ارزیابی می کنند. آنها را زشت یا زیبا می خوانند. غافل از اینکه چهره ی انسان ها با گذشت زمان و به آهستگی شکل درون شان را می گیرد و سرنوشت، ارزیابی خود را جدا از این قضاوت ها به کار خواهد گرفت. (صفحه ۲۸۶ )

– می باید مجنون بود تا دانست لیلی چقدر زیباست. ولی من باور دارم که لیلی همان قدر زیباست که تصور دارد. اوست که مجنون را به آنچه خود باور دارد متقاعد کرده است. ( صفحه ۲۸۶ )

گردآوری: فرهاد کتیرائی- کارشناس دفتر GIS آبفا اصفهان